Tijd voor vakantie

‘We call it a year’, strik erom en afgerond. Mijn zoon is altijd net eerder ‘klaar’ met school en al ruim voor dat de vakantie in zicht is. Dan is de aandacht er niet meer, sputtert het lijf tegen en zit er maar één ding op: rust.

Ik kan me die momenten van vroeger herinneren, dat ik naar een vakantie toeleefde, toewerkte. Dat ik er echt aan toe was. Ik heb dat al jaren niet meer. Vakantie vind ik heerlijk, ik heb het echter niet nodig om op te laden. Omdat ik weet wat ik hier te doen heb en vandaaruit keuzes maak. Omdat ik met lieve mensen om mij heen werk en leef, supporters. Omdat ik meebeweeg met de dynamiek van het leven en omdat ik de dag, elke dag, begin met een (figuurlijk) dansje.

Maar nu is de vakantie voor de deur anders.

Ik kijk er halsreikend naar uit

want het was me een jaar.

Een jaar van systemen doorbreken

van vallen en opstaan

van diepe pijn en stromende tranen

van zelfinzicht, van groei.

Systemen doorbreken is iets wat in mijn familie niet onbekend is. Ik heb vragen bij de status quo met de paplepel meegekregen: klopt dit eigenlijk wel? Ik ben er dankbaar voor en heb er gelukkig ook wat kwaliteiten voor meegekregen. Die van luisteren, vertalen, inlevingsvermogen, bruggen bouwen en actie ondernemen. Tegelijkertijd staan valkuilen me soms in de weg, die van verontwaardiging, frustratie en ongeduld bijvoorbeeld. Of van zorgen voor en redden van. Niet alles is immers voor mijn schouders bedoeld en soms is het gewoon wat het is en moet ik dat laten. En misschien wel even chaos laten worden.

Dit jaar heb ik liefgehad, gezorgd, gelachen, gebouwd, geleerd, ben ik gegroeid. Ik heb nieuwe mensen ontmoet, ik heb veel nieuws gehoord. Veel is bevestigd dit jaar en ook werden oude zaken en concepten verwoest. Ik ben over grenzen gegaan, die van de comfortzone, en grenzen die ik had moeten bewaken. Ik heb spiegels voorgehouden gekregen in veel vormen en van allerlei personen met steeds dezelfde boodschap: zonder het een kan het ander niet bestaan. Zonder het donker geen licht, zonder blauw geen groen, zonder structuur geen groei. Dat omarmen werkt het beste, hoe lastig soms ook.

Werk je aan een verandering van een paradigma, grote kans dat je die dan zelf ook voor je kiezen krijgt. En dat daar je lering zit. Je kunt het maar beter aankijken en ernaar handelen. Daar waar ik help met het doorbreken van systemen, werd ik uitgedaagd in het klein of in het groot. Het is maar hoe je het bekijkt. Van schoolsystemen die niet passen bij een kind, van familiesystemen die ontwricht worden. Van denkbeelden van anderen die niet stroken met de mijne.

Het is genoeg geweest voor dit jaar met alle dynamiek. In de groei, in de lessen, in de blijdschap en de tranen, in de herkenning en confrontaties. Ik neem de lessen mee naar volgend jaar en trek voor even de stekker eruit. Om in stilte te genieten van al het prachtigs van wat er beweegt en om mij klaar te maken op dat moois wat ons in 2020 te wachten staat.

Dank je wel aan iedereen met wie ik dit jaar heb mogen spiegelen, bouwen, leren en groeien. Reflecteer met een moment stilte en geniet met je dierbaren van mooie dagen. Let’s keep up the good work, good life and shine your light!

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander.’