Dag 10 uit een dagboek

Er lijken nu meer mensen al vroeg op de been te zijn. Misschien komt het door het mooie weer, door de lente in de lucht. Misschien komt het door de situatie waar we inzitten. Er is ruimte genoeg, afstand genoeg. We zeggen elkaar ondanks dat gedag. In het bos.

Een bos verbindt.
Een bos geeft rust en
laat je van alles zien
dat er ook is.

Oog in oog stond ik met het monster. Zo leek het van een afstand, maar als je keek van dichterbij, dan zag hij er best schattig uit. Alleen in de wei, in de vroege vroegte met de zon op komst. Als je een monster in de ogen kijkt, dan komt de ware aard naar boven. De angst verdwijnt als donker voor het licht als je het aandacht durft te geven.

Na mijn ‘morning walk’ begon ik de dag andersom. De geuren en kleuren van de ‘dagelijkse dahl’ voor het avondeten vervulden de kamer. Ik denk dat het uitmaakt als je met aandacht kookt. En dat liefde te proeven is. Het is het geheime ingrediënt, zoals ik de kinderen vertelde toen ze nog klein waren. Ik weet niet of ze dat nu nog geloven. Ik wel.

Het einde voor ogen en er dan op terugkijken. Zo werk ik. Ik zie het, zet het neer en begin dan bij het begin. Als ik het niet zie, kan ik niet bewegen. Alles wat je neerzet trekt aan en wordt werkelijkheid. Als je er in gelooft, er op vertrouwt. als je bereid bent er ook actie voor te nemen ten minste. Wij werken met hoe we het willen zien, we visualiseren en daar werken we naar toe.

De brandjes van de afgelopen dagen zijn geblust. Vandaag alle aandacht op hoe we dit voor nu en altijd anders kunnen doen, beter, dieper, met meer effect. Ook al waren we al goed op weg. Dat doen we door het voor ons te zien.

Iets visualiseren en
daar naar toe werken
is een heel andere beweging
dan iets voor elkaar boxen of pushen.
Vandaag deed ik dat bewust met mijn dag.
Ik werkte vandaag even andersom
met visualisatie
omdat ik dat nodig had.

Pushen blokkeert mij, het zet alle mogelijkheden uit, het laat mij met oogkleppen blind staren, hard werken, het put mij uiteindelijk uit. Ik ken die beweging van vroeger. Ik heb het vele jaren geleden vaarwel gezegd. Sporadisch kom ik het nog tegen. In iets, in iemand, in mijzelf. Een appje vandaag.

Ik herken het aan mijn adem, mijn gedachten en de energie die verdwijnt. Inmiddels kan ik vrij snel de halt toeroepen en mijn grenzen aangeven bij mijzelf of bij de ander. Wat mij dat oplevert is meer energie, meer kansen, meer reflectie, meer kijken en luisteren, meer verbinding, met mijzelf, de ander en dat wat ik doe. En dus meer output. Het kostte mij vandaag slechts 5 minuten.

Vandaag kreeg ik heel veel mooie berichtjes van collegae, om dank je wel te zeggen. Voor de moed, het vertrouwen, de inspiratie, het ‘dragen’. Op de vraag of ik ook gedragen word, kon ik volmondig ‘ja’ zeggen. We worden allemaal gedragen. Zelfs als dat niet zo voelt.

Deze dag kookte, leefde en
werkte ik met liefde
had ik ruimte voor vragen
die ik in de ochtend nog niet wist.

Deze dag was er ruimte
voor beweging en
zag ik de magie die er
voor het oprapen lag.
Deze dag lachte ik
hard op en diep van binnen.

Met een buiging sluit ik hem af.
Vandaag.

 

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander. Vanaf 17 maart 2020 schrijf ik een dagboek. Omdat we deze dagen geschiedenis schrijven. Dat lees ik dan later graag eens terug, over enkele weken, als alles voorbij is. Als we onze rust gevonden, geschakeld hebben, we geleerd hebben om het anders te doen. Over enkele jaren kijk ik het terug, als we het ons nauwelijks meer kunnen herinneren en tegen elkaar zeggen: ‘weet je nog toen…’ Schrijf je in via de website om de nieuwste verhalen in je mail te ontvangen.