Dag 12 uit een dagboek

Dag 12 uit een dagboek. 12 is mijn lievelingsgetal. Het zal vast zijn, omdat ik op de 12e van de maand juni geboren ben. En misschien zit er ook wel meer achter. Getallen. Ik hou er van. Niet alleen in rechtlijnige excelsheets, maar vooral de multidimensionale vertaling ervan. Cijfers kunnen – net als woorden – soms boekdelen spreken. De interpretatie ervan hangt af van de bril die je opzet.

Pythagoras was naast zijn stelling ook bekend van de symboliek van nummers. Dat laatste is alleen ondergesneeuwd door het verlangen van de mens om de waarheid in hokjes als ‘goed of fout’, ‘zwart of wit’ uit te drukken. Ik denk dat cijfers op die manier vaak een valse zekerheid, houvast en controle geven. 

Deze dagen moet je dat loslaten.
De sheets, de prognoses.
Niets is meer,
zoals je het bedacht had
dezelfde cijfers
dezelfde Excel sheet niet.
Misschien is er wel
veel meer dan dat
en is er veel meer mogelijk.

Opgeteld is de 1 en 2  van 12 een 3, die symbolisch staat voor creativiteit en communicatie. 12  is niet alleen een magisch getal voor mij, maar kennelijk beschouwde men 12 in oude tijden als het allerheiligste getal. Pythagoras en zijn leerlingen noemden het de ‘volmaakte harmonie’. Klinkt perfect die 12! 

Terug naar vandaag.

Vandaag doe ik 12 dingen op dag 12 van mijn dagboek. Een aantal  heb ik al gedaan, terwijl ik in de ochtend schrijf. Voor een aantal heb ik in mijn intentie gezet. We weten hoe dat werkt. De werkelijkheid is met het zetten van een intentie al gecreëerd.

  1. Ik doe mijn dagelijkse – en vroege – ochtendwandeling in het bos. Vandaag was het weer Elswout. De zachtheid en pracht doet deze dagen extra goed. 
  2. Ik trek een kaart, ditmaal de Smokey Mirror. De essentie: de waarheid zit achter de gepercipieerde werkelijkheid verborgen. Kun jij voorbij jezelf kijken?
  3. Ik steek de kaarsen aan en 1 speciaal voor mijn zieke collega en 1 voor ‘opi’. Naast iemand extra licht geven is dit mijn dagelijkse ritueel om de vrouwelijkheid in ons mannengezin in te brengen, buiten mijn eigen aanwezigheid en die van de hond natuurlijk.
  4. Ik werk verder in mijn creatie bubbel van een nieuw concept. Zaterdagochtend is mijn ideale werk- en schrijf moment. Normaal doe ik dat bij Native, mijn favoriete plek in Haarlem. In Stilte.  Vandaag zit ik in stilte thuis. 
  5. Ik doe bewust mijn computer om 12 uur uit.
  6. Ik koop bloemen bij Paul. Bloemen die veel verder gaan dan wat ze lijken. Het is een beleving om op zaterdag deze bloemen in de stad te kopen. Die herinnering en dat gevoel van ultieme vrijheid staat dan 2 weken lang in een vaas bij mij thuis.
  7. Ik maak de dagelijkse dahl voor Maurice, omdat hij daar in mijn post  2 dagen geleden om vroeg.
  8. Ik dans.
  9. Ik ontvang de ‘soul party’ van Claudia, vol kleur en vol met liefde. Hoe klinkt dit: soep, salade & onze signature blackbeanbrownie met gezouten kardemomkaramel & crunchy boekweit? Tegelijkertijd wordt hier een ‘kwetsbaar’ iemand mee gesteund. Nog even een verrassing wie.
  10. Samen met de mannen bezoek ik mijn schoonmoeder in quarantaine. In de struiken en via het balkon met 10 meter afstand. 
  11. Ik doe een online spel met ons gezin en onze lieve vrienden, omdat we zaterdag zo vaak samen zijn en dit ons niet in de weg staat. Het is slechts de vorm die anders is, de werkelijke verbinding die er onder zit zal nooit verdwijnen.
  12. Ik sluit de dag af met mijn jongste met drie dingen om dankbaar voor te zijn. Ik kan ze nu al invullen, maar laat het moment dan spreken. 

Ik wens je een fijne dag toe in verwondering. Is het werkelijk waar wat je ziet of is het die bril jouw waarheid kleurt. Kun jij vandaag voorbij jezelf kijken?

 

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander. Vanaf 17 maart 2020 schrijf ik een dagboek. Omdat we deze dagen geschiedenis schrijven. Dat lees ik dan later graag eens terug, over enkele weken, als alles voorbij is. Als we onze rust gevonden, geschakeld hebben, we geleerd hebben om het anders te doen. Over enkele jaren kijk ik het terug, als we het ons nauwelijks meer kunnen herinneren en tegen elkaar zeggen: ‘weet je nog toen…’ Schrijf je in via de website om de nieuwste verhalen in je mail te ontvangen.