Dag 2 uit een dagboek

Het is 18 maart 2020, de dag waarop tussen 13 en 15 uur iets belangrijks zou gebeuren. Het stond al enige tijd met dikke letters in mijn agenda. Ook Haarlem doet mee in het loten om scholen, waarvan vandaag de uitslag. Ik herinner me het als de dag van gisteren hoe mijn jongste 6 jaar geleden resoluut zei: ‘Ik ga naar deze school’, terwijl zijn oudere broer zijn keuze nog aan het overwegen was. Jarenlang zag hij voor zich hoe hij daar zou zitten. Elk jaar kwam dat dichterbij. Nu de dagen en uren naderden, werd de spanning groter. Gek eigenlijk, want juist hij weet hoe gedachte-kracht werkt. En zo ook vandaag.

Een kreet van diep van binnen kwam uit dat kleine mannetje van 11 jaar toen hij zijn naam op de lijst van school zag. Ik zag de tranen in zijn ogen. Mijn hart maakte een sprongetje, niet alleen omdat ik blij voor hem was en ik enorm van de door hem gekozen school hou, maar ook om opnieuw de bevestiging dat het zo werkt. Die gedachte-kracht.

Om 18 uur heb ik ruim 15.000 stappen gezet. De meeste daarvan waren door het bos. In de vroege ochtend, toen de wereld nog sliep en de zon langzaam begon te schijnen. Ik liep samen, op afstand en in stilte. Ik dacht na over het voordeel van fysiek afstand nemen. Zo kun je er helemaal zijn, met alle lagen die je hebt, gewoon zoals je bent.

Het liefste was ik na mijn morning walk doorgegaan naar mijn favoriete plek in Haarlem. Het liefst had ik ze fysiek gesteund bij hun to go initiatief, maar nog steeds kan ik niet op 2 verschillende plekken zijn, hoe graag ik ook zou willen. En dus deed mijn gedachte-kracht het werk en was ik er op een andere manier bij. Morgen is er nog een dag. En ook de dag daarna ook. Ik zal er op een moment zijn.

Ik trok een donkere kaart vandaag, althans zo leek hij. Maar wat is de boodschap prachtig in de surreële wereld waarin we nu leven. ‘Wat heb je zelf te beschijnen? Waar is jouw eigen donker? Beschijn het en schijn je licht.’ Morgen modereer ik een reeds geplande webinar over de lever en de vervetting er van. Gezien de omstandigheden zoek ik vandaag naar een extra meditatie of visualisatie als introductie over boosheid, frustratie, daar waar de lever in een ander perspectief ook voor staat. Je kent het wel: iets op je lever hebben. Waar dat donker al niet goed voor is.

Ik denk vandaag aan het beeld van de grot van Plato: over perceptie en dat iedereen een andere werkelijkheid heeft. Het is waar je aandacht heen gaat en door welke bril je kijkt. Ik zie zoveel moois en dat hou ik graag zo. Want ook dat was er genoeg vandaag. Licht, inspiratie, creativiteit, dankbaarheid, geven en ontvangen. Onze mensen die allemaal schakelen, meebewegen en hun diensten aanbieden, een leverancier die zegt: ‘Natuurlijk help ik jullie zonder factuur’, een kopje thee van Guy tussen mijn calls door, een vriendin die een heerlijke maaltijd komt brengen en met mijn bestelling een kwetsbare iemand helpt. Ik laat het nieuws vandaag langs mij heen gaan.

Ik blik terug op de dag, waarop mijn middelste zoon van 14 jaar het al bijna normaal vindt om van 9 tot 17 uur op zijn bed school te krijgen, waarop mijn jongste zijn hardloopkleren klaar had liggen voor een ‘rondje rond de school’ en mijn oudste zijn eerste uur Frans kreeg en moest focussen om bij de les te blijven. Een dag waarop ik veel meer gewerkt heb dan ik normaal zou doen als er kinderen thuis zijn. Maar ja, ook dat is al bijna normaal geworden.

Voor nu trek ik de stekker er uit, ga ik genieten van een heerlijke gemaakte en gebrachte maaltijd van Claudia en hoop ik dat de mannen met mij een spel willen doen. En als niet, dan lees ik een boek en duik ik vroeg mijn bed in. Eens even kijken welke gedachte ik het meest aandacht ga geven. Tot morgen!

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander. Vanaf 17 maart 2020 schrijf ik een dagboek. Omdat we deze dagen geschiedenis schrijven. Dat lees ik dan later graag eens terug, over enkele weken, als alles voorbij is. Als we onze rust gevonden, geschakeld hebben, we geleerd hebben om het anders te doen. Over enkele jaren kijk ik het terug, als we het ons nauwelijks meer kunnen herinneren en tegen elkaar zeggen: ‘weet je nog toen..’. Schrijf je in om de volgende blog in je mail te ontvangen.