Dag 4 uit een dagboek

In de ochtend loop ik door het bos. In de avond dans ik door de kamer op ‘We’re lost in music’. Vandaag lach ik hartelijk om de creativiteit van Tussen kunst en Quarantaine en huil ik om beelden van de wereld en haar natuur. Het prachtige bericht van de directeur van de school van mijn jongste raakt me ‘In de geschiedenis hebben we vaker moeilijker dingen overwonnen’. Van de geschiedenis hebben we vaak ook geleerd.

‘Deze situatie zullen we ons leven lang herinneren’, zei de Koning tijdens zijn toespraak tot het volk. Mijn oudste zat er stipt om 19 uur klaar voor. Ik luisterde met hem mee en zag de fotolijstjes in de kast achter de Koning staan. Ik zal in ieder geval altijd met me mee nemen hoeveel creativiteit en hoeveel liefde er nu ook is. 

Er wordt veel 
nepnieuws geproduceerd
maar dat van die
dolfijnen in Venetië
lijkt echt waar. 
Dat er minder vervuiling is 
en de kanalen helderder
dat is een feit.
Ongelofelijk dat 
herstellend vermogen
van de natuur. 

Er gaan verhalen rond, waarvan ik de oorsprong niet ken. Ik zie hoe verhalen gekleurd worden, er sensatie van gemaakt wordt, er daardoor onnodig angst wordt gecreëerd. Het zou fijn zijn als iedereen ook daar zijn verantwoordelijkheid voor neemt en de nuance kan blijven zien, het gezonde verstand kan blijven aanspreken en de verschillende perspectieven kan laten belichten. Dat vergt stilte en training, Ik weet dat dat mogelijk is. 

Ik had verschillende overleggen, calls, meetings, hoe je ze ook noemt. We moesten een wetenschappelijke summit verplaatsen naar een mogelijke datum die niemand weet. Een internationale collega zei: ‘Je kunt het maar beter neerzetten, dan komt de rest naar je toe’. De law of attraction wordt door veel meer mensen verstaan en over de wereld. We praten een uur later over het verplaatsen van de trip naar Hong Kong. Ook dat moment weet niemand. Toch zetten we het neer.

De ‘levermeditatie’ voorafgaand aan het ‘levercollege’ van gisterenavond smaakt naar meer. Zo werkt het met ideeën. Ze worden alleen maar beter als je ze uitvoert, ze de ruimte geeft. Als je ze doorontwikkelt en de aandacht geeft. Dan groeit alles. Vanaf volgende week modereer ik een uurtje Inspiratie voor alle mensen van Voeding Leeft. Als wij voor onszelf zorgen kunnen wij er ook voor een ander zijn. In een vlog die ik vanmorgen in het bos maakt kondigde ik de ‘Inspiratie uit de keuken van Voeding Leeft’ aan, waarin wij al onze krachten bundelen om onze deelnemers ook in deze tijd te blijven begeleiden. Hoe dat idee in enkele dagen tot concept is ontwikkeld met zo veel mooie mensen is bewonderenswaardig. Ik ben trots en blij.

Mijn jongste liep inmiddels een kilometer meer dan gisteren. Bij terugkomst van zijn  rondje keek hij even mee met mijn afspraak op de computer. Hij maakte daarna een kaart voor al zijn klusjes. Vandaag ruimde hij de servieskast op. De middelste kreeg zijn eerste cijfer van zijn nieuwe school. Dat gaf hem zelfvertrouwen na een maandenlange waterval van onvoldoendes. Zijn nieuwe school heeft sinds vandaag regels over hoe en waar je de les volgt: op een stoel aan een tafel en in de ‘normale’  kleren. Gelukkig voor hem is het weekend. De oudste heeft spierpijn omdat de 12 kilometer hardlopen van gisteren net te veel was. Mijn moeder is blij dat ze vanaf maandag rustig boodschappen kan doen. Mijn zusje en collega zijn ziek. 

Iedere avond als ik mijn jongste naar bed breng delen we onze 3 dingen van dankbaarheid  van de dag. Er is zoveel om uit te kiezen, ook vandaag. Ik voel mij soms in een bubbel van licht. Ik probeer dat ook zo te houden en doe daar mijn best voor door dagelijks onderhoud. Ik denk dat we daar verder mee komen en dat het nodig is. Juist nu.

 

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander. Vanaf 17 maart 2020 schrijf ik een dagboek. Omdat we deze dagen geschiedenis schrijven. Dat lees ik dan later graag eens terug, over enkele weken, als alles voorbij is. Als we onze rust gevonden, geschakeld hebben, we geleerd hebben om het anders te doen. Over enkele jaren kijk ik het terug, als we het ons nauwelijks meer kunnen herinneren en tegen elkaar zeggen: ‘weet je nog toen…’ Schrijf je in via de website om de nieuwste verhalen in je mail te ontvangen.