Dag 56 uit een dagboek

Cijfers, ik vind ze niet zo belangrijk voor kinderen. Voor volwassen ook niet als het enige instrument. De wereld draait er alleen om. De maat om te scoren of je goed genoeg bent. Of je binnen de lijntjes kleurt, of je mee kunt komen en op welk niveau. Hoe meer ik hier door de jaren heen naar kijk, hoe bizarder ik het vind. Hoe we de maatschappij indelen in hoog en laag opgeleid. Ik deed er aan mee in het systeem waarin ik opgroeide, met de opleidingen die ik deed. Omdat ik niet beter wist. Totdat ik anderen ontmoette en uiteindelijk voorgoed toen onze middelste zoon werd geboren.

Vanaf zijn geboorte wisten wij dat hij bijzonder was. Hij vroeg zich dingen af die niemand zich afvroeg, die verder gingen dan het leven op aarde. Ik denk dat zijn vragen belangrijk zijn en dat die vragen gesteld moeten worden. Dat we het gestelde kader niet als gegeven moeten nemen, dat we buiten de kaders moeten blijven denken. Ook nu. Juist nu. Drie maanden geleden moest hij van school af, als het aan hen lag naar het kader onderwijs, omdat zijn cijfers te laag waren. Vandaag haalt hij wederom twee voldoendes op ‘hoog’ niveau. Dat zijn vrienden dat niet geloven dat begrijp ik. Gelukkig ziet en gelooft hij het zelf en vindt hij het best normaal zelfs. Ik ben blij dat het voor hem mogelijk is geweest een andere school te vinden, waar hij wordt gezien en gewoon binnen de gewenste kaders. Het geeft hem zelfvertrouwen en rust.

Als cijfers de waarheid zijn
dan kan de waarheid hard zijn
dan word je elk moment verteld
of je goed genoeg bent
of je er toe doet.
Voor de een is dat een gegeven
voor de ander is de drukte groot.
Pijnlijk en onnodig,
omdat er zoveel meer is
dan dat.

Vandaag ontwierpen we de laatste puntjes voor 1,5 meter programma en tot het laatste moment doorbraken wij van alles. Als je 1 ding mocht kiezen wat je mocht vasthouden, wat zou dat dan zijn? De rest lieten we los. Soms met gemak, soms met pijn in het hart. Er ontstonden mogelijkheden. Er ontstond ruimte voor iedereen. Zo is dat ook als paradigma’s doorbreken, ook al voelt dat in het begin helemaal niet zo. Omdat we allemaal het liefste bij het oude blijven.

Mensen,
we houden niet van veranderen
en dat terwijl verandering
de enige constante is
in het leven.
Geen moment
geen dag
geen jaar
niets is hetzelfde.
Voor niemand niet.
Dat is het nooit geweest.

Hoe meer je de controle probeert te houden, hoe groter de angst. Hoe groter de angst, hoe meer je de controle probeert te houden. Hoe meer je eraan vasthoudt, hoe pijnlijker het is. Niemand weet hoe laat het is, niemand weet waar het heen beweegt, niemand weet waar het eindigt. Dat kun je als angstig zien of als gegeven. Dan wordt het opeens heel licht. Iets zeker weten, blijven bij je standpunt, vasthouden aan hoe het altijd was werkt niet. Nooit niet, nu niet. Morgen niet. We zullen moeten leren surfen op golven, hoe eerder hoe beter. Als kind dus al.

Voor groep 8 maakten we plannen. Normaal zouden we als klassenouder nu taken verdelen voor de musical, cadeau en afscheidsboek. Nu doen we het anders en denken we in mogelijkheden. En dat is radicaal anders. Want waarom zou je een boek maken als de hele wereld nu digitaal is, waarom zou je een borrel plannen als de regels dat niet toelaten. Hoe kun je met die gegevens toch iets moois voor de kinderen achter laten? Ik denk dat dat mogelijk is en ik ben niet de enige zo bleek. In een half uur hadden we alles op een rijtje, nadat we de wereldproblematiek samen hadden doorgenomen. Bijna leek het erop dat we ook daar de oplossing voor hadden.

Misschien is het zo simpel niet, misschien is het niet aan ons. We kunnen er in ieder geval wel mee beginnen. Bij ons zelf en bij de kinderen. Door buiten de kaders te denken, te denken in mogelijkheden en te leren surfen op de golven. In de beweging van het leven. Samen. Te beginnen bij jezelf.