Dag 6 uit een dagboek

Na mijn bijzonder vroege boswandeling, maakte ik een lijstje voor de wekelijkse  boodschappen. Naast me de kookboeken, waar ik vaker inspiratie uit haal. Zo zit ik ‘normaal’ iedere zondag voor een overzicht voor de week. Dan hoef ik na mijn werk niet na te denken en ben ik verzekerd van iets anders, zelfgemaakts en lekkers. 

In de supermarkt neem ik vandaag van alles een beetje minder, zodat er genoeg is voor iedereen. Bij de groenten zie ik weinig lege schappen. Gek eigenlijk dat we niets horen over hoe we ons immuunsysteem kunnen versterken, maar enkel over hoe we ons moeten weren tegen de vijand. Ik zou iedereen aanraden meer groenten te eten. Niet alleen nu. 

Vandaag sta ik vele uren in de keuken, mijn plek voor rust en creativiteit. Ik kookte voor onze ouders. Niet omdat zij ziek zijn, maar gewoon voor wat extra kleur en steun. Met onze oudste brengen we het rond. In de tuin van mijn ouders drinken we thee op grote en gepaste afstand. Met de moeder van Guy lopen we even later een blokje als ganzen op afstand achter elkaar aan. Er zijn van die momenten dat dat heel fijn en nodig is. Dankbaar ben ik daarvoor.

Ik zie vandaag veel drama
die gevoed wordt
door alle aandacht
die eraan wordt gegeven.
Drama geeft anderen de schuld.
Drama geeft voor even energie,
maar is uiteindelijk zo vermoeiend,
omdat het nergens heen gaat
behalve naar beneden. 

Hoe je reageert op een ander, zegt heel veel over jezelf. Ben je boos op iemand, durf jezelf dan de vraag te stellen wat er bij jou is dat belicht mag worden. Zo kunnen we vriendelijk blijven voor elkaar en voor onszelf. Juist nu hebben we connectie nodig en die begint bij jezelf. Ben je bang of gefrustreerd, reken maar dat je appjes, nieuwsberichten of posts dan ook zo leest. Maak contact met jezelf voordat je reageert op een ander. Ook al voel je dat er boosheid bij de ander zit, ook al zie je dat er iets niet klopt. We kunnen altijd reageren vanuit compassie, of je het nou eens bent of niet. Compassie raakt en zet een ander in beweging.  Drama houdt de drama in stand.

Soms is dat lastig.
Voor onze oudste
was dat vandaag.
We probeerden naar hem te luisteren
en wat nuance te brengen.
Dat lukt mij ook niet altijd,
maar deze dag gelukkig wel.

Juist nu moeten we kijken wat er van ons gevraagd wordt. In het groot en in het klein. Reageer je vanuit drama op het gedrag van een ander, ga je in de fix-stand om controle te houden of kies je ervoor in deze storm mild of kwetsbaar te zijn en kijk je naar wat hier werkelijk aan de hand is. Bij dat laatste maken we vandaag samen het beste voor morgen. 

‘Kies liefde altijd en overal’: dat is het geheim van het Elfje, het kinderboek dat ik 2 jaar geleden schreef en samen met Matthja maakte. Ik moest er vandaag aan denken. Het is een universele boodschap voor jong en oud, verpakt in taal die ook een kind begrijpt. Ik denk dat kinderen heel veel begrijpen en dat wij wat vaker naar ze kunnen luisteren. Weet je iemand die wat van het geheim van het elfje kan gebruiken, jong of oud? Met liefde sturen Matthja en ik er een paar op, zonder kosten. Deze boodschap mag juist nu met liefde verspreid worden. Stuur mij dan een bericht als je iemand in gedachten hebt.

 

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander. Vanaf 17 maart 2020 schrijf ik een dagboek. Omdat we deze dagen geschiedenis schrijven. Dat lees ik dan later graag eens terug, over enkele weken, als alles voorbij is. Als we onze rust gevonden, geschakeld hebben, we geleerd hebben om het anders te doen. Over enkele jaren kijk ik het terug, als we het ons nauwelijks meer kunnen herinneren en tegen elkaar zeggen: ‘weet je nog toen…’ Schrijf je in via de website om de nieuwste verhalen in je mail te ontvangen.