Dag 62 uit een dagboek

Op twee kilometer van de bewoonde wereld lijkt het alsof je in de Savanne terecht komt. Niet dat ik daar eerder geweest ben, maar het beeld oogde niet inheems deze ochtend. Een wisent stond rustig in het meer. De lucht stak prachtig af bij de kleur van het blauwe water en al het groen eromheen. In het midden van het meer krioelde het van de vogels. Het vogelhuis was versperd met een rood met wit lint. We waren even vergeten waar we heden zitten in de wereld. We draaiden ons om, hervatten onze weg en het gesprek.

Over zeggen wat je voelt en denkt. Over je rol daarin. Over je eigen stem laten horen met je eigen kleuren. Niet als kopie van de ander. We zijn allemaal een instrument en hebben allemaal onze eigen klanken en daarmee een functie. Wil je dat je boodschap aankomt, vertel hem dan vanuit wie jij bent. En met jouw filter er dus op, vertaald zodat de ander je ook begrijpt en er iets mee kan, of niet. Het begint er bij dat je hem zelf in de kern kan voelen voor je kan zien, kan integreren en zo dat er geen lading meer opzit. Kraakhelder.

Jouw stem heeft
jouw klank en jouw kleur
zo mooi, zo eigen
uniek als niemand anders.
Spreek jouw stem
zoals je die vanbinnen voelt.
Zonder onverwerkte emotie
die vertroebelt,
maar zoals jij het
te vertellen hebt.

Het was een drukte van jewelste op de vroege morgen. Mensen die wandelen, fietsen, hardlopen, zwemmen. Het lijkt wel alsof deze tijd mensen in beweging heeft gezet. Althans met het beeld van vanmorgen. Een voorzichtig verlangen werd uitgesproken, dat uitliep op een idee om te verwezenlijken. We lachten om het verschil van de een en de ander en spraken af de komende 6 weken iedere woensdag in de vroege ochtend te gaan zwemmen. Niet eerder gedaan samen, maar aantrekkelijk genoeg om het in de agenda te zetten. Spontaan, maar om te bestendigen. Ik kijk er naar uit, ook al weet ik dat er genoeg ongemak is. Het is de kunst daar doorheen te kijken en je te committeren aan waarom je het doet.

Thuis wachtte mijn middelste op mij voor hulp bij zijn huiswerk. Ik werd even aan een gevoel van vroeger herinnerd. Dat je een tekst voor je ziet en dicht slaat, omdat je de eerste woorden niet herkent. Ik zat naast hem en zag zijn gezicht verbleken. Zodra er iets met Frans is blokkeert hij al. Vaak gaat een blokkade helemaal niet over of je iets wel of niet kan, maar wordt het veroorzaakt door dat stemmetje dat er voor zit. Funest voor velen. Op te lossen ook als je jezelf toespreekt. Dat het ok is.

Samen ontleedden we de zinnen en zag hij dat je niet alles hoeft te weten. Eenmaal ontspannen in de tekst beantwoordde hij de paar vragen waar hij even daarvoor als een huis tegen op zag. Langzaam opent hij zich weer, ik zie de littekens van de jaren ervoor. Nu laat hij ze zien. Pijnlijk soms en hoopgevend ondertussen. Want als je de hand van een ander vraagt dan kan die er ook voor je zijn. Omdat je weet waar de behoefte ligt. Zonder het masker van ‘ik red mij wel’. Gewoon zoals het is.

Dezelfde kast van gisteren paste vandaag prima. Het hangt er van af hoe je ernaar kijkt, hoe je dag staat, of je verder kunt kijken dan voorbij de blanco sheet. Met nieuwe ogen en wat afstand ziet alles er opeens anders uit. We liepen heen en weer met wat planten en boeken, terwijl de mannen de buitenkant schilderden. Ik ging daarna de keuken in voor de maaltijden van ons wekelijkse rondje. Dankbaar werden ze in ontvangst genomen en namen wij de lege bakjes en prachtige bloemen mee terug.  

Het gesprek over verslaving continueerde in de avond, ditmaal over games waar ook zij de aantrekkingskracht voelen. Soms is het goed dat je in een veilige setting de verkeerde keuze maakt, denk ik. Daar zitten we allemaal anders in. Ik ben dankbaar voor de openheid die er vandaag is. Zodat we samen kunnen leren. Voorbij het ongemak.

Met zijn vieren maakten we de verrassingsdoos voor de jongste die morgen een alternatief schoolkamp viert. Terwijl hij al in bed lag werd er door zijn broers hun best gedaan, omdat het inlevingsvermogen zo groot is dat dit veel minder leuk is. Het is hun eigen herinnering die het kleurt, want wat als je niet beter weet? Het zijn onze herinneringen en verwachtingen die onze verhalen vertekenen. Wat als die er niet zouden zijn? En wat als dit is wat het is en dat het goed is. Nu.