Dag 64 uit een dagboek

Ik wist dat een extra rondje vandaag geen overbodige luxe zou zijn. Ook had ik mij voorbereid op een extra moment van stilte in de ochtend. Voordat mijn werkdag zou beginnen. Voordat ik een meeting in zou duiken. Voordat ik meegezogen zou worden door de verontwaardiging van de ander. Ik stak de kaarsen aan in mijn nieuwe werkkamer en trok een kaart: Beauty way. Een bevestiging van alles wat ik te doen had. Gewoon heel dicht bij mijzelf en mijn eigenwaarde blijven. Ik opende de Zoom en zag daar de ander al zitten.

We stelden elkaar voor, voorbij woorden op papier. Gewoon als mens en wie wij zijn. Wat er toen ontstond was magisch. De argumenten leken te zijn verdwenen, de boosheid, de oordelen, de invulling. Een constructief gesprek met respect voor elkaar. Door te luisteren, echt te luisteren en zonder verhalen of oordelen. Zonder het aan de fantasie van wie dan ook over te laten. Gewoon door de ander te zien als ander mens met wensen en verlangens. Door openheid en verwondering. Om van daaruit te zoeken naar mogelijkheden, oplossingen, een andere weg of alternatief. Van beide kanten.

Vandaag leerde ik
iets heel belangrijk
of eigenlijk wist ik het al lang.
Ik mocht het alleen
opnieuw ervaren.
Zorg voor je eigen frequentie
hou die hoog en
nodig daar de ander op uit
Niet andersom.
Ook dat is zelfzorg.

Iets waar ik me deze ochtend niet per se op niet verheugde werd eigenlijk een hele mooie ervaring. Van een klacht naar kans, maar dan echt. Want wat als de ander een stukje verhaal heeft wat jij niet kan zien? En wat als verontwaardiging of boosheid van een ander slechts informatie is. Laten we zo naar de wereld kijken, naar de ander. Want o mensen, wat doen wij onszelf aan als we verhalen repeteren. Elke keer weer, elke dag weer. Jaar in, jaar uit. Er is zoveel dat niet waar is wat jij denkt.

Ik maakte overzichten vandaag. Ik werkte verschillende perspectieven en scenario’s uit. Ik bereidde twee nieuwe series podcasts voor en was onder de indruk van de uitgewerkte stukken van mijn collegae. Ondertussen lapte ik de ramen, zodat ik nog helderder naar buiten kon kijken. Het is voor mij belangrijk vooruit te kunnen zien. Een opgeruimde omgeving helpt mij daarbij. En gek genoeg kan zo’n beweging als ramen poetsen mij juist ook op ideeën brengen. Zo ook nu.

Mijn jongens liepen in en uit. Soms om te vragen waar de voetbalschoenen waren, soms voor een kus. En zo ging de dag voorbij. Aaneengeschakeld door van alles, werk en privé. Ik had de doos met tekeningen omgetoverd tot een Donald Duck doos. Al sinds heel klein verslindt hij het weekblad. Hoe zeer de andere 3 inclusief mijn man uitkijken naar het wekelijkse vermaak is de jongste net een tandje fanatieker. In groep 4 deed hij zijn spreekbeurt over de eend en was hij zelf als hem verkleed. Zijn vloer ligt bezaaid met jaren oude Donald Ducks en samen met mijn vader bindt hij jaargangen in, die hij dan krijgt op een bijzonder moment. Hij was blij met de doos en ging in de middag naar school. Op de fiets dit maal. En opnieuw met een glimlach op zijn gezicht.

In de groepsapp kwamen juich-berichten over de opnames van Nieuwsuur, over de 1600 artsen die voor behandeling van leefstijl gaan. Juist nu. Het is bijzonder hoe weinig aandacht daarvoor is de afgelopen weken, terwijl de cijfers niet liegen. Ik ben blij dat er vandaag weer een sprankeling licht in de media is en dat wij daaraan kunnen bijdragen. Ik stuurde het NOS bericht door aan familie en vrienden.

Vanavond zal ik nieuwe perspectieven horen, waarmee ik dan opnieuw kan schakelen. Over 1 juni en 1 juli en over mensen samenbrengen. Een uitspraak die op zo velen effect heeft. Soms verandert het iets bij iemand waar jij weet van hebt. En zo veel gebeurt er waar jij niets van ziet. Ook ik niet. Laten we blijven kijken, voorbij wat wij denken. Voorbij onze eigen waarheid. Laten we luisteren naar elkaar. Open en in verwondering en zonder onze eigen fantasie.