Dag 66 uit een dagboek

Met mijn lieve vriendin liep ik door de lanen met oude bomen, op de paden omringd door groen. We praatten alsof we elkaar maanden niet gezien hadden. Het tegendeel is waar. Deze tijd zien we elkaar meer dan dagelijks, omdat we beiden zo veel thuis zijn. Toch is er genoeg stof om te bespreken of om over te sparren. Nog steeds. Na al die dagen, maanden, jaren. In verbinding en elkaar begrijpend, genoeg aan een blik of woord. We groetten anderen. De ene fietser claimde het pad als de zijne, de ander was dankbaar voor onze stap zijwaarts.

Om 9 uur was ik terug voor ons tripje naar het Oosten. Mijn huis een rotzooi van de verbouwing en daardoor ook de rest. Inhoud van kasten op de grond, het aanrecht bezaaid met potjes jam en pindakaas. Als de rest – een logische en welkome puinhoop is – lijkt het aantrekkelijker om het normale ook in dat kader te laten. Mijn jongens vinden het vaak onnodig als ik hen vraag om hun spullen op te ruimen. Ik blijf het gewoon proberen. Vaak ga ik zelf aan de slag, zo ook vandaag. Misschien is het handiger het te laten, dan slijt het gedrag er bij de ander in. Dan moet ik dus iets in mijn gedrag veranderen.

Opgeruimd en wel zaten we zijn tweeën in de auto op zoek naar een goede locatie voor de 50e verjaardag van Guy. Door de speakers vergezelde Ronald Goedemondt ons; scherpzinnig, geestig en diepgaand ondertussen. Dat is waarom ik ook van cabaret als kunst hou, door de serieuze boodschap die er door de grappen heen schijnt. Om iets anders te belichten.

Als je dat goed doet
dan kun je anderen raken
dan stellen mensen vragen
door jouw scherpzinnigheid
door jouw kleur.
Door jou als instrument.
Met ieder een eigen lading,
een eigen vorm,
omdat iedereen uniek is.

Het ging over ‘uit een scene stappen waar je ongewild in bent gekomen’. Gewoon door te zeggen: ‘Dit is niet mijn script’. Het vergt moed om dat te claimen. Op heel veel momenten kan ik dat en op andere momenten vind ik dat lastig. Omdat ik daar nog verbonden ben met oude denkbeelden die niet helpend zijn. Van die plaatjes in je hoofd die je niet nodig hebt. Dat hebben we allemaal. Wat als we allemaal onze eigen scènes zouden kiezen of ten minste onze eigen scènes zouden spelen? Hoe mooi zou de wereld er dan uit zien?

De locatie lag verscholen in het bos op een prachtig landgoed. Toen we de auto uitstapten hoorden we niets anders dan de vogels fluiten. In Nederland is er ook zoveel moois te zien en te beleven. We kregen een rondleiding door het grote huis en bewonderden de plek waar zo veel mogelijk is. Los van elkaar besloten we hier ook onze vakantie met het gezin te vieren. Voor dit jaar. Omdat het goed is zo. Omdat je ook hier te essentie raakt van samen zijn, elkaar zien en horen. Van alle plannen wordt het dit. Met dank aan corona. Het is goed om ook die kant te belichten, die is er namelijk ook. Echt.

We struinden door de prachtige bossen en maakten een filmpje voor de jongens die thuis waren en liever niet met het prachtige weer in de auto zaten. Via de app kregen we meteen een enthousiaste reactie van de oudste. Ik bewonder de veerkracht van ons allemaal. En ik ben blij dat iedereen het ook nog leuk vindt om samen te zijn, hoe groot je ook bent.

Het is prachtig weer vandaag en deze dag is officieel in de Bilt bestempeld als eerste zomerdag. De stranden liggen vol, alsof het nooit anders was. ‘Zo zullen we een zomer krijgen vol met beperkingen’, lees ik toevallig. Ik glimlach er om, omdat ik denk dat er meer wegen zijn.

Laten we onze weg lopen, onze eigen weg en daarbij ons gezond verstand gebruiken. Dan is er in het nieuwe ook heel veel mogelijk. In jouw scene en met de plaatjes die jij wilt. Zelfs binnen de gestelde kaders.