Dag 68 uit een dagboek

Van alle mensen die ik de afgelopen 24 uur ontmoette was iedereen gelijk gestemd. Over wat er in de wereld gebeurt. Op dit moment. Over onze vrijheid. Over de beweging die we dienen te maken. Over veranderend bewustzijn. Over onze stem laten horen. Over de waarheid met verschillende kanten. Over niet alles klakkeloos aannemen als waarheid. Over de andere kant. Over het belang van zelfzorg en onze eigen gezondheid. Over de angst die beïnvloedt. Over dat we lief voor elkaar moeten blijven. Ook als we bang zijn. Die gelijkgestemdheid maakt mij blij. Het is namelijk wel eens anders. Op dit moment. Op social media. Op verjaardagen, met vrienden. Ik ken het uit verhalen of las het aan de zijlijn. 

Ik denk dat het belangrijk is dat we elkaar kunnen blijven zien, als mens, in ieders goedheid. Dat we vraagtekens blijven stellen en met elkaar kunnen praten in alle openheid en met respect voor elkaar over dat wat er nu gebeurt. Ik vind het ongelofelijk dat mensen tegen elkaar tekeer gaan als de ander een andere mening heeft. Vandaag las ik er over in een prachtig boek. Als je in een bepaalde dimensie zit dan kun je het andere simpelweg niet zien. Doordat je iets niet ziet, wordt het andere bestempeld als onzin, slechts uit onwetendheid. 

In de drijfveer jouw waarheid te beschermen gaat de overlevingsmodus aan. Want al die nieuwe denkbeelden brengen verandering met zich mee, die wij als mens per definitie niet willen. Bescherming van de eigen veiligheid en die van dierbaren. Hoewel gestuurd door angst is dat ook een daad van liefde. De angst regeert echter en spreekt. En dat is soms bijzonder heftig, zonder enige ruimte voor de ander. Angst is nooit een goede raadgever. Als je er zo naar kunt kijken, dan kun je ook in mildheid naar de ander kijken die ogenschijnlijk tekeer gaat. De manier waarop wij reageren zegt eigenlijk heel veel over onszelf.

We luisterden 
en hoorden 
nieuwe dingen. 
We luisterden 
en waren het eens. 
We luisterden 
en stelden een vraag. 
Die gewoon
beantwoord werd.
Omdat er niets
aan de hand is.

Vandaag liep ik kilometers door de bossen. In de ochtend in het Koningsbos en even later door de duinen. De natuur zo schoon, de lucht zo blauw, terwijl de wind hard waaide. We praatten over van alles, van de hak op de tak. De tweede ontmoeting ging door waar de eerste gestopt was. Alsof het een aaneenschakeling was. Zo voelde dat. Eenmaal thuis ging in de tuin lezen, met een dekentje voor de wind en mijn gezicht in de zon. Het boek had ik al een paar dagen niet ingekeken. Heerlijk om er weer verder in te kunnen. 

Ik dutte even weg en voelde de warmte op mijn gezicht. Opeens hoorde ik een klets water en spatte een waterballon naast mij op de grond. De jongens moesten heel hard lachen, wat ik best wel grappig vond. Ze renden achter elkaar aan samen met hun vrienden en even later speelden ze verstoppertje door het hele huis. Het was alsof we even een paar jaar terug gingen in de tijd.  Samen maakten we de hamburgers en vis klaar voor de barbecue. De jongste stookten een vuurtje in de buitenkachel samen met zijn vriendje en lieten hun andere vriendje zien hoe je dat doet. De een verbaasd dat de ander dat nog nooit gedaan had, de ander verbaasd dat zij zo maar wisten hoe. En dat dit mocht.

Ik had het met hen daarover. En dat dat allemaal ok is. Iedereen heeft zijn eigen reden en drijfveren in de dingen die hij een ander leert. Zo ook bij de kinderen. Iedereen doet dat uit liefde en op zijn eigen manier. Je mag er in openheid vragen over stellen, maar je hoeft daar niets van te vinden. Jouw reactie zegt veel meer over jou dan over de regels van de ander. Laten we zo blijven kijken en onszelf ook vragen blijven stellen.