Dag 74 uit een dagboek

Hij had zijn verlangens voor een relaxed gevoel meteen in daden omgezet. Om 9 uur was hij klaar met zijn schoolwerk en ging hij met een glimlach de dag in. Vanaf dat moment kon hij doen wat hij zelf wilde, voordat hij in de middag naar school moest: nog even op de telefoon en dan sporten met vrienden. Op deze manier kosten dingen, waar je tegenop ziet, veel minder tijd. Je doet ze gewoon, met aandacht, zonder afleiding en zonder vooruit te schuiven. Dat is het zo gedaan. Ik denk dat het goed is dat je als kind al ervaart wat wel werkt en wat niet. In de pijn of frustratie zit het leren en dat is voor het leven. Soms is het goed om te vallen om dan weer op te kunnen staan.

Ik nam de verkeerde route met de fiets, bewust overwogen, maar verkeerd gekozen. Een prachtige weg, maar halverwege bedacht ik mij: ‘klopt dit eigenlijk wel?’ Ik was te laat bij het meer, mijn lichaam warm van het harde fietsen tegen de klok in. Alsof het heel normaal was liepen we in het koude water en 20 minuten later er weer uit. Inmiddels in een eigen routine. De eerste stap is de moeilijkste, ben je eenmaal gegaan dan hoef je slechts te herhalen.

Stap voor stap
met je verlangen
voor ogen
oefening baart kunst
oefening doet gronden.
Nodig
voor de dag
voor de nacht
voor het leven.

De inspiratiesessie met het team was in een klein clubje. Het is altijd afwachten hoeveel mensen er online zijn. We hadden het over de wet van de aantrekkingskracht. Hoe een lage frequentie aantrekt en wat je dan kunt doen. ‘Terug naar de adem’ bijvoorbeeld, of ‘van een afstand kijken’. ‘Je afvragen van wie het probleem is’. Zo bijzonder hoe open en kwetsbaar iedereen was. Vanuit de eigen pijnen en met tips voor de ander. Zonder script en met slechts een concept gebeurde er wat er moest gebeuren. We zochten de verbinding en die was er binnen mum van tijd. Online, in een andere kamer en in een samenstelling die wij niet eerder hadden.

Vaak willen we antwoorden hebben, terwijl we ruimte nodig hebben. En de juiste vraag moeten stellen: wat is hier werkelijk aan de hand? Voordat we overstappen in de drama en de ‘fix-modus’. Die van ‘dat overkomt mij altijd’ of ‘dit is jouw schuld’ tot en met het zo snel mogelijk wegpoetsen, zodat niemand wist dat het ooit gebeurd was. Er is dan een ander level nodig, die van jouzelf. Wie ben jij en wie kies je hier te zijn, gevolgd door: Wat dient hier te ontstaan? Het vergt moed om dat aan te kijken, maar wat een opluchting als je dat doet. Een probleem is slechts informatie waar je naar mag luisteren. Thats’ it, je hoeft niet alles op te lossen. Laat het gewoon zijn, bewegen, transformeren.

Het is een drukte in het hele huis, geluiden van de verbouwing, van stofzuigers, van naar elkaar schreeuwende jongens, soms boos en soms met een glimlach. Vandaag lukt het me onverstoord door te gaan, gefocust. Dat kan per dag verschillen. Ongemakkelijk is het als ik een sessie met deelnemers modereer, maar daar weten we goed mee om te gaan. Terwijl ik het benoem en er even uitstap, gaat de ander verder. Werken met wat er is. Daar is geen goed of fout, je hoeft er alleen afgestemd te zijn.

De jongste kwam thuis met een 10 voor zijn spreekbeurt, de middelste ging met zijn vrienden naar de plek waar ik vanmorgen was. Ik schoof aan bij de borrel van de buren. Met bakjes met lekkers, in de zon en een goed gesprek. Ik bakte de pannenkoeken die we buiten opaten.

En dan even niets. Het is goed zo.