Dag 76 uit een dagboek

In de ochtend mediteerde ik. Lang. Terwijl de een aan het hardlopen was, de ander aan het gamen was, de middelste naar de kapper was en de laatste nog sliep, zocht ik mijn eigen plek. In stilte. De kaarsen aan, koptelefoon op. Vaak mediteer ik zonder muziek of begeleiding. Deze keer zocht ik op Spotify een meditatie over liefde. Liefde voor jezelf, liefde voor de ander waarvan je houdt, liefde voor degene waar je struggles mee hebt, liefde voor je omgeving, liefde voor de wereld. Liefde is in onze wereld vaak een eenzijdig construct, terwijl het alles omvattend is. Net voordat ik klaar was wilde hij zijn kapsel laten zien. Ik sloot af en bewonderde hem. Hij was zo blij, de hele dag door bleef hij zeggen hoe goed hij er uit zag.

Ik nam de jongste mee voor wat boodschappen voor het ontbijt. Hij bleef in zijn boosheid hangen, die opeens ontstaan was. ‘Ik blijf de hele dag op mijn kamer zitten’, riep hij terwijl hij de trap omhoog liep. Ik bleef rustig, vroeg om hulp en twee tellen later stond hij beneden. Eerst nog met een boze blik, maar die was – terwijl we hand in hand naar de supermarkt liepen – zo verdwenen. Je hebt een keuze op welke golf je surft. Je kunt er afstappen, een nieuwe pakken. Daar waar het een stuk gemakkelijker gaat. Op dezelfde dag.

We aten buiten
in de zon.
Alsof
het zomer was
Alsof
het vakantie was
Alsof
het nooit anders was.
In vrijheid
In verbinding
In liefde.

In de avond vroeg de jongste waarom het leven zin heeft, gevolgd door ‘Ik denk dat het niet echt is hoe wij leven. We horen in de natuur te zijn.’ ‘s Avonds bij het slapen gaan nemen we de dag door. We zijn weer terug bij de drie dingen waar we dankbaar voor zijn. Voor hem was dat vandaag 1. met de familie eten 2. het strand 3. zijn vrienden. Dat hij het strand noemde was wonderlijk als je de discussie mee had gemaakt. De natuur doet iedereen goed, laadt op, verfrist. Als nieuw. Al is het maar voor even, zoals vandaag. Ik denk dat we als ouder best mogen pushen om kinderen mee de natuur te nemen. Naar hun natuur. En naar die van ons.

Elke keer anders. Geen dag dezelfde, geen moment. Elke keer kun je met nieuwe ogen kijken. Je zult iets anders zien.

Het leven is niet altijd te begrijpen. Ik herinner mijn eigen vragen toen ik zo oud was als de jongste. Over het nut van het leven en de eindigheid. Het is soms ook niet te bevatten waarom de een eerder ‘over’ gaat dan de ander, veel te vroeg in onze ogen. Waarom de ander pijn moet lijden en wat we hier te doen hebben. Ik denk dat we allemaal een levensles hebben die we op ons pad krijgen en dat het belangrijk is dat we ons eigen pad lopen. Met onze kleuren en talenten. Voor de een is dat vertrouwen op jezelf, voor de ander iets anders. ‘Ik denk dat we er onbewust voor gekozen hebben’, zei ik tegen hem. Hij sloot zijn ogen en ging slapen.

I swear I’ve seen an angel
A paradise in blue
Every color I choose
But I don’t know what love is
But I think it might be you
If I had the courage
I’d know just what to do
Lady Gaga

Elke dag schrijven. Ik vroeg me vandaag opeens af van wie ik dit eigenlijk elke dag moest doen? Nooit heb ik dat expliciet gemaakt in tijd, wel heb ik het me mezelf afgesproken. Al vele dagen gaat dat heel soepel en vloeien de woorden. Als gegeven en als vanzelf. Soms ook is met name de administratieve kant een opgave. Ik ben blij dat ik dan toch geschreven en gedeeld heb, voor mezelf. Omdat er in het zogenaamde gewone zoveel bijzonders zit.

Vandaag bijvoorbeeld vierden wij de 60e verjaardag van een van de vier broers die al 26 jaren niet meer onder ons is. Een lang gedekte tafel met bloemen, wijn, over heerlijk eten af en aan en taart als dessert. Met gefeliciteerd er op. Een filmpje werd getoond met zijn stem er onder. Ge-edit van zijn prachtige foto’s en originele geluidsfragmenten van zijn wereldreis op de fiets. De kinderen luisterden voor het eerst. In verwondering, bewondering. Nooit gekend en zo dichtbij.

Het zijn ook die momenten die ik op wil slaan, die ik met liefde wil delen en waarvan ik later kan zeggen: ‘weet je nog toen’. Het was er allemaal.