Dag 78 uit een dagboek

Ik zie een meisje in de buurt lopen met een mondkapje op en denk heel even: ‘Vergis ik me nou?’ Tot het moment dat ik anderen zonder bescherming op de straat zie en weet dat het ok is. Natuurlijk. Er gebeuren zulke gekke dingen deze dagen en maanden dat het soms lijkt alsof ik droom. Het zou maar zijn dat je opeens wakker wordt in een andere wereld. De wereld van vandaag. Waar er angst en onrust is, onenigheid, mensen die daarvoor opkomen, die hun stem laten horen, politici die onder vuur liggen. Een wereld waar de natuur zo schoon is op de vroege ochtend en de hele dag. Het toneel van vogels die fluiten alsof er niets aan de hand is. Misschien is dat wel anders, als we ze zouden verstaan. Misschien fluiten ze wel ‘ga terug naar de natuur, dan zul je ervaren hoe het ook kan zijn’.

Ondertussen raast er van alles, om terug te gaan naar hoe het was, of door te strijden tegen de ander. De ogen sluitend voor wat er is en waar we vandaan komen. Waar we dat verleerd hebben is me niet duidelijk, waar we gedacht hebben dat wij het allemaal zelf beter kunnen evenmin net zoals wanneer we hebben bedacht dat we beter zijn dan een ander. Ik denk dat er ergens in geschiedenis iets mis is gegaan in de programmering. Wat zouden we van deze tijd geleerd hebben als we er straks op terugkijken? Zal ik er iets zijn veranderd? Ik hoop het en ik ben hoopvol. Ik zie zoveel mooie mensen om me heen. Het is tijd.

Tijd voor licht.
Tijd voor kansen.
Tijd voor iedereen
wie je ook bent,
waar je ook bent,
waar je vandaan komt.
Tijd voor het hart
Tijd voor liefde.

De planbureaus zeggen dat we weer allemaal 1 dag naar kantoor kunnen. Liever zou ik er aandacht voor willen hebben wat we thuis kunnen doen, waar we wel of niet een auto of vliegtuig instappen voordat we gefaseerd weer terug gaan naar het oude. In de supermarkt loop ik met een mandje, het is niet meer verplicht met een winkelwagen te lopen. Dat vind ik dan weer fijn.

Met lood in zijn schoenen en al zijn boeken ging de middelste naar school. Zijn lot valt zwaar nu ze bij de school van de oudste hebben besloten geen fysieke lessen meer te geven en de jongste zijn laatste lessen verslijt aan het oefenen van de musical. Hij zit echter van 9 tot 17 uur op school. Vanwege Covid wisselen de leraren van de lokalen en blijven de leerlingen zitten. Tussendoor lopen naar de andere lokalen zit er niet bij. Ondanks zijn frustratie, die ik heel goed begrijp, ben ik blij dat hij hier zit, op deze school. Het had allemaal anders kunnen zijn als we niet de beslissing hadden genomen om van school te veranderen. Ik herinner mij de pijn die ik zelf voelde, de pijn voor hem. Maar achter die pijn zat zo veel ruimte, verlossing, begrip, mogelijkheden. Voor hem. Het is als zo vaak.

Mijn telefoon is kapot, zo in eens uitgevallen. Net zoals de wasmachine die er ook opeens mee ophield. Soms heb je dat dat apparaten het achter elkaar begeven. Het zal wel weer zo’n periode zijn dat de sterren een bepaalde stand hebben. Of niet. Ik stuur wat mails naar mensen die ik vandaag anders zeker zou spreken. Twee keer fiets ik vandaag naar de stad voor een mogelijke reparatie. In de ochtend zijn ze zo vriendelijk, maar is er geen plek. Ze adviseren me in de middag terug te komen, maar een afspraak kunnen ze niet garanderen. In de middag zijn ze zo vriendelijk dat ze een plekje voor me maken. Een uur later is mijn telefoon gereset en wordt alles weer opnieuw geladen.

Helemaal geen gek idee: even uit de lucht, resetten en dan fris als nieuw weer aan de slag. Misschien zouden we dat allemaal eens moeten doen.

Omdat mijn telefoon nog aan het updaten is en ik niet bij mijn foto’s kan, zoek ik een mooie foto uit die ik al eerder heb gebruikt. Gewoon omdat hij de moeite waard is. Vanavond ga ik voor het eerst weer naar mijn maandelijkse massage bij mijn lieve vriendin met magische handen. Even uit de lucht en resetten, zodat ik morgen weer als nieuw kan beginnen.