Dag 91 uit een dagboek

Al jaren werk ik met vele anderen aan het shiften van een paradigma. Lichtpuntjes. Zoeken, verzamelen, verbinden. Samen creëren wij vanuit dezelfde taal en met hetzelfde voor ogen: een wereld die wel werkt. Voor ons en voor onze kinderen. Uit respect voor ons als mens, uit respect voor de aarde, uit respect voor de essentie. Met een gedrevenheid, omdat we dat van binnen geloven, weten, gezien hebben. Er is veel gebeurd in de afgelopen jaren. Lichtjes gaan aan, schijnen groter en laten zaken zien die eerder niet belicht werden. Van dat wat wel kan en werkt en dat wat niet langer onder stoelen of banken geschoven kan worden.

Heel vaak doen we dat zonder er woorden aan te verbinden. Gewoon in het dagelijks leven. Omdat wij het best gewoon vinden. Soms dan doen we dat wel in verhalen, speeches, op het podium, in het groot in het klein. Ik zie steeds meer dat mensen naar die verhalen verlangen. Echte verhalen, verhalen met echte woorden, recht uit het hart. Verhalen met andere waarheden, verhalen met vraagtekens over het bestaande. Verhalen met voorbeelden van successen, met dieptepunten. Verhalen van mensen die met elkaar werken samen, die beweging creëren, er toe doen. Ik denk dat we die verhalen nog meer mogen delen en riep daarvoor op. Vandaag. In een gesprek met een dierbare en visionaire collega. Dromer, doener, mogelijkmaker, verhalenverteller in hart en nieren.

Het gaat niet
over jou
& het gaat niet
over mij.
Het gaat om wat
wij te vertellen hebben.
Ieder op onze eigen manier.
vanuit de waarheid
die jij kent
en die ik ken.
Wanneer  we luisteren
als we even stil zijn.

Ons gesprek ging over tijd. Die meer is dan alleen nu of dit moment. Ook tijd kent lagen, net als de waarheid. Als vandaag het hoge woord er niet uit is van echt Ja of echt Nee, dan is dat morgen wel. Of volgende week, volgend jaar misschien. Het is een kwestie van tijd. Alles is er immers al. Het is er onder de oppervlakte. Het valt niet tegen te houden, niet te ontkennen, niet te onderdrukken. Ooit komt het naar boven. Dat voel en zie je in de hele maatschappij op allerlei terreinen.

Tijdens het gesprek kreeg ik een beeld van een kind met een bal. Het kind probeerde de bal heel stevig vast te houden, geklemd tussen haar armen. Alsof het zei. ‘Ik ben de baas, deze is van mij – je mag er niet aan komen’. Om het kind was een hele speeltuin volop plek en ruimte. Alleen zag het kind het niet. Dat is het beeld wat ik van nu heb, van dingen die er gebeuren in de wereld. Er zijn mensen die de hele speeltuin zien, er zijn mensen die de bal vasthouden. Een bijzonder plaatje, dat je met een glimlach zou kunnen aanschouwen. Want waarom en waaraan zouden we vasthouden? Terwijl we samen kunnen spelen, terwijl we om ons heen zouden kunnen kijken, terwijl er zoveel meer is.

Hoe lachwekkend ook het plaatje, hoe pijnlijk dat ook is. Want in dat vasthouden zit verkramping van generaties terug, op allerlei thema’s. Ik voel het verdriet, er onder. Intens verdriet van voorouders, intense pijnen. Onderdrukt, verstopt onder de linie. Terwijl er gehunkerd wordt naar een shift in paradigma. Overal.

Ik luister naar de podcast van een ‘zwarte vrouw’ en een ‘witte vrouw’. Twee powerhouses die samen diep gaan, door alle lagen heen. Die zich kwetsbaar opstellen met een lach en dikke tranen. ‘Als alles 1 is, dan kunnen we dit niet ontkennen.’ We hebben ook onze donkere stukken aan te kijken. In onze relaties, in de wereld. ‘We hebben op te ruimen. We hebben te strippen, eronder te kijken.’ Verstild en geraakt blijf ik even zitten, au. Door deze thematiek en de metaforen in het klein.

Ik begrijp dat ik heel veel niet begrijp, dat ik zoveel niet zie, nog niet, of het nooit zal kunnen zien. Net als jij, maar wat we kunnen doen is vragen stellen bij alles wat ons verteld wordt, luisteren naar de harten om ons heen. En onze stem laten horen door verhalen die we vertellen vanuit de essentie. 

Het is een kwestie van tijd. Het is de hoogste tijd.