Dag 99 uit een dagboek

Met een dekentje lag ik op de bank buiten in de tuin en schreef ik de eerste woorden van vandaag. De temperatuur heerlijk na een warme zomerdag. In het bos had ik het vanmorgen net te koud onder de schaduw van de bomen. Dat was in de zon zo weer verdwenen. We liepen 10 minuten vanaf de verzamelplek het bos in en maakten binnen korte tijd een filmset op de perfecte plek. De kinderen hadden elk een kleedje, boekje, spelletje en wat eten meegenomen om de uren door te komen als ze niet in een scene zaten. Ze waren opgetogen, stuk voor stuk, niet wetend wat hen precies te wachten stond en gespannen om hun rol nu voor het echt te spelen.

Als alle begin was het ook hier even zoeken met de wensen van de leerkracht, de regels van het script en de expertise van de filmmaker. Wij keken aan de zijlijn mee, hielden de kids  bij elkaar en schonken af en toe een kop koffie voor de makers in. In verwondering hoe dit zou lopen, zou verlopen, hoe de dynamiek van de een de ander zou vinden. We bewonderden de kalmte, de rust met het duidelijke doel voor ogen. Met focus, aandacht en een denkbeeldige blik op het resultaat. Het fascineerde me, evenals de dynamiek binnen de groep kinderen. De een in stilte op een afstandje, de ander op de voorgrond op zoek naar aandacht, De groep is er met en door elkaar. 

Zonder de een 
heeft de ander geen rol.
Zo werkt dat in groepen
en in systemen.
Soms is je rol 
anders dan wanneer 
je elders bent.
Soms speel je in een scene 
waar je niet voor gekozen hebt.
Je kunt hem spelen.
Je kunt er uitstappen
als het niet bij je past.

Het was er allemaal vandaag, in alle veelheid en intensiteit, in alle pracht en verbinding. De blije kindergezichten raakten me, hun vermoeide  koppies omdat het zo lang duurde, de gedachte dat dit bijna voorbij is. De teksten, de liedjes hun stemmen. Het feit dat het allemaal lukte binnen de tijd en buiten de verwachtingen. Het samenspel tussen ‘regisseur’ en ‘cameraman’, die elkaar niet kenden. Het was alsof ik uit een bubbel weer terug de wereld in kwam, waar nog veel meer gebeurde. Thuis bewonderde ik het eerste deel van onze nieuwe keuken, waar vakmannen met ziel en zaligheid aan gewerkt hebben. Morgen is de tweede stap en is de maandenlange verbouwing bijna klaar. Met resultaat.

Het lijkt erop dat de oudste overgaat met wat mitsen en maren, wat extra opdrachten en een aanpassing in de werkhouding, Steeds komt dit begrip weer terug. Ik kan me het als kind zo goed voorstellen dat er andere zaken zijn die interessanter zijn, toch frustreerde me zijn reactie hierop. Heel duidelijk had het hier iets met mezelf te maken, met wat ik nu weet en wat ik toen, toen ik zijn leeftijd had, exact hetzelfde deed. Als ik toen had geweten wat ik nu wist dan had ik het wellicht anders gedaan. Zo werkt het echter niet, we hebben allemaal het recht op onze eigen ervaringen en onze eigen lessen, hoe welkom adviezen van hen die het meegemaakt hebben ook zijn. Ik werd op mijn eigen reactie aangesproken en wist het daarmee te keren. Soms zit iets verstopt en heb je het niet door totdat je het ziet of een ander het voor je ziet. Het is fijn dat we elkaar daar inmiddels op aan kunnen spreken. Het is fijn als een ander je er op aan kan spreken. 

Open. Met mildheid. In liefde. 
Dankbaar.