Kiezen voor later

Deze maand was ik op de middelbare school van mijn oudste zoon om te ‘praten’ over mijn beroep. In een speeddate van 5 minuten zouden leerlingen van 4-havo en 5-vwo vragen stellen die ik zou beantwoorden. Een mooi concept. Een simpele opdracht met vooral verdiepende vragen voor mij: wat is mijn beroep en wat zouden kinderen willen horen? Is het het beroep dat aanspreekt of het pad dat ik bewandeld heb? Is het de stempel die je geeft op een titel of wil ik de keuzes delen die ik in mijn leven gemaakt heb. Voeding voor mijn gedachten dus.

Ik besloot mij aan de opdracht te houden en beantwoordde in rap tempo de vragen van het eerste groepje die ze op mij afvuurden: Wat is uw beroep, welk profiel had u, welke opleiding heeft u gevolgd? De antwoorden kon ik zo geven, toch merkte ik dat die mij geen voldoening gaven en dat er bij de leerlingen geen kwartje viel, noch enige vorm van interesse ontstond. 

Aanleiding voor mij om het anders te doen 
en te delen wat ik echt belangrijk vindt, 
 over talenten en rollen 
en lessen in het leven.
Je kunt je voorstellen
dat er een ander gesprek ontstond.

De vragen gingen opzij, de leerlingen luisterden aandachtig. Vooral was er ruimte voor hun blik op de toekomst, hun kwaliteiten en de keuzes die in het vooruitzicht lagen waar zij zelf direct invloed op hadden. En dat in vijf minuten.

Ik ontmoette een leerling die grafisch vormgever wilde worden. Ik zag de blik op zijn gezicht als hij over zijn passie sprak. In een splitmoment verdween die weer en hoorde ik hem zeggen dat hij economie ging studeren, omdat dat aan de universiteit was. Eenzelfde argumentatie volgde in de speeddate daaropvolgend.

Mijn adem stokte. Is dat wat we kinderen leren in de maatschappij? Dat universiteit het hoogsthaalbare is, dat we daar koste wat het kost heen moeten, ongeacht onze talenten. Ik denk het niet en zeker niet de school van mijn zoon die nogal ruimdenkend van opzet is.

Weet jij nog wat je vroeger leuk vond, wat je later wilde worden?
Niet dat wat er van je gevraagd werd of verwacht werd.
Niet omdat je ouders het deden, of juist niet deden. 
Niet omdat je omgeving het van jou verwachtte. 
Maar echt wat je zelf wilde?
Weet jij nog waar je hart vroeger sneller van ging kloppen? 
Hoeveel daarvan doe jij nog in je dagelijkse dag?

Met de keuze voor de hotelschool na het gymnasium kreeg ik vreemde blikken van mijn omgeving. Gelukkig werd ik door mijn ouders gepromoot, omdat ik zo duidelijk kon vertellen en, beter nog, voelen wat ik wilde. Mijn keuze bleek een schot in de roos. Niet omdat ik in de hotelwereld terechtkwam of omdat het plaatje uitkwam dat ik als 20-jarige voor ogen had. Wel omdat ik een keuze maakte vanuit mijn hart. 

Had ik dan meteen wat ik wilde? Nee, natuurlijk niet. Ik denk dat het gezond is en realistisch dat je na je studie op zoek gaat, de wereld ontdekt, dat je op je bek gaat en steeds beter leert wat je hier te doen hebt. Waar je toegevoegde waarde ligt. 

Als er één ding is dat ik mag kiezen wat er van die avond is blijven hangen, dan is het dat. Kies dat wat bij jou past en waar je hart ligt. Daar klopt het en dat zal je ver brengen. Waar je ook begonnen bent, hoe slim je ook bent, in welk hokje je ook bent opgeleid of opgegroeid. Er is zoveel meer mogelijk. Voor jou, voor mij, voor ons.

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander.’