Dag 23 uit een dagboek

Ik kreeg een foto van een perenboom in bloei, ontving een bijzonder mooi berichtje van een collega, en nog een van een andere. Ik wandelde met mijn lieve man, luisterde naar een talk met mijn lieve vriendin en kocht hardloopschoenen met de 2 oudsten. Ik bewonderde het vakwerk van onze schilder, praatte over budgetten, rondde een begroting af. Ik vierde de verjaardag van onze hond en praatte over de zin van bepaalde dingen. Dat doe ik graag.

Als iets de bedoeling is, als iets echt is, als iets vanuit de kern komt, dan klopt het. Of het nou een geschilderde muur is, een cadeautje, berichtje, concept of verlangen. Ik denk dat het belangrijk is dat je iets doet vanuit de essentie. Dat scheelt een hoop gedoe. Gedoe van gevoelens van schuld, van gedachten dat het niet goedig, of dat je niet goed genoeg bent, van confrontatie. Klopt iets dan geeft het je juist ruimte, vrijheid, creativiteit. Het stroomt. 

Dat vraagt om afstemming
elke dag weer
op wie je in essentie bent
op wat je hier te doen hebt
zodat je kunt vertrouwen
dat het goed is
dat het goed komt.
Als het tijd is.

Deze tijd is afstemming nog meer nodig. Wil je de controle houden van het plaatje wat je voor ogen had, grote kans dat je je er niet beter van zult voelen. Juist nu moeten we meebewegen met wat er is. Er valt niets te ontkennen, te forceren, door te duwen, te verzekeren. 

Er is niemand die weet waar ons dit heen brengt. Toch zijn er geleerden met grafieken die over een scenario spreken en andere geleerden die dat met andere grafieken tegenspreken. Toch zijn er mensen die even hard doorgaan, zoals ze enkele weken geleden ook deden of denken dat het straks als altijd was. Het is de tijd om wakker te worden, om je eigen denkbeeld te verruimen, om te zien wat er werkelijk aan de hand is. Om de sluiers op te trekken, om je frequentie te verhogen. om te verstillen. Om een stapje terug te nemen en dan opnieuw te kijken. Met nieuwe ogen. In verwondering.

Dat kan, dat kan iedereen. Daar mogen we concepten voor loslaten van hoe het zou moeten zijn, hoe iets of iemand zou moeten zijn, hoe het had kunnen zijn. Zou moeten of had kunnen bestaat niet. Er zit genoeg schoons in wat er werkelijk is. Ook nu, juist nu. 

Een perenboom die in bloei staat, de glimlach van een kind, mooie woorden, een lied. Er is zo veel moois dat de moeite waard is. Laten we daar naar kijken. Laten we daar naar blijven kijken. Het vraagt een blik in de spiegel. En het lef jezelf de vraag te stellen: Wat wordt  er hier van mij gevraagd? Als je op staat, als je de dag afsluit.

Want dat, dat lijkt de bedoeling.