Dag 3 uit een dagboek

Het groen van het mos was zo fel, je zou het bijna niet geloven. Het was nog vroeg, al zou je dat niet zeggen. De vogels maakten een spektakel, vooral de specht die luid en duidelijk van zich liet horen. Het totemdier dat zorgt en oneindig veel liefde kan geven. Het dier dat empatisch en begripvol is. Dat veel meer perspectieven kan zien. Laten we dat alles juist nu nodig hebben.

Een man met een
rode muts passeerde
en vroeg of we ok waren.
Hij zou in dit elfenbos
perfect kabouter kunnen spelen
als het een toneelstuk was. 

Ik was er samen met one of my soul mates. We vierden in alle vroegte haar verjaardag. Heel ongewoon met al die groene kleuren. Op een dikke boomstam, die ene bovenaan de heuvel met zicht op het water zaten we stil. Ik las de kaart voor die ik voor haar verjaardag getrokken had, gevolgd door die ene voor mijzelf en die van ons samen. Zo heb ik nog nooit een verjaardag gevierd. Zonder een tastbaar cadeau en met een intentie. Zo ga ik misschien wel veel vaker verjaardagen vieren. 

Het bos is voor mij de perfecte plek om mijn hoofd te legen, rust te vinden, inspiratie te krijgen, de dag te starten. Elk bos in de buurt heeft voor mij een andere functie, een ander karakter. Vandaag had ik behoefte aan de zachtheid van Elswout, met het vele mos en al die kleine kronkelige paadjes die een doolhof vormen. Met paddestoelen in de herfst en schaapjes in de zomer. In de lente staan de kastanjeknoppen op springen. 

Een bijzondere start van de dag
die ik begin in stilte
met betoverende kleuren en
een gesprek dat ertoe deed
en die ons beiden inzicht gaf

Ik maakte een bananenbroodje voor mijn mannen en mijn lieve buren die ik mis. Om half negen ben ik klaar voor de dag, die vol is met werk, calls, beslissingen en een prachtig concept. De een schakelt wat gemakkelijker dan de ander naar online vergaderen, maar we verstaan elkaar prima. Over een paar dagen weten we niet beter en zijn we allemaal getraind. 

Het contrast tussen de jongens wordt per dag groter. Terwijl de jongste en de oudste hun eigen schema maken, waarin elke dag een flink stuk hardlopen, zie ik de middelste per uur van de dag bleker worden. Als je met 5 man in de klas zit dan is er weinig ruimte om je eigen draai te vinden en zul je het er gewoon mee moeten doen. Of je wil of niet.

‘Soms heb jij ook een knuffeltje nodig, mama’, zegt hij. Hij schrok er van. Als je 14 jaar bent dan zeg je dat niet meer, of soms per ongeluk. Dan doe je online les vanuit je bed, zelfs de hele dag, ook al zegt je moeder dat je beter rechtop op een stoel kan zetten. Dan laat je je kleren en borden op de grond liggen, ook al zegt je moeder dat je beter je kamer kunt opruimen voor je begint. Dan blijf je binnen in de pauzes, ook al is het advies van je moeder iets anders. Vandaag glimlach ik er om. Dat is niet altijd zo. 

Ik zoek en vind muziek voor de online meditatie die ik vanavond doe, voorafgaand aan een college over de lever en de vervetting ervan. Het leek me een perfecte combinatie, in deze tijd en met dit onderwerp. Normaal sluit vooral de medische achterban aan en zijn we met ca 20 man. Nu hebben we ruim het dubbele aantal aanmeldingen. Er is behoefte aan verbinding. En wij hebben allemaal vast genoeg op de lever. 

Het nieuws laat ik vandaag langs mij heen gaan, als zo vaak. Ik zie berichten waar ik blij van word, ook al sluit ik mijn ogen niet. Misschien maak ik zo mijn eigen bubbel, mijn eigen werkelijkheid. Voor mij werkt het.

 

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander. Vanaf 17 maart 2020 schrijf ik een dagboek. Omdat we deze dagen geschiedenis schrijven. Dat lees ik dan later graag eens terug, over enkele weken, als alles voorbij is. Als we onze rust gevonden, geschakeld hebben, we geleerd hebben om het anders te doen. Over enkele jaren kijk ik het terug, als we het ons nauwelijks meer kunnen herinneren en tegen elkaar zeggen: ‘weet je nog toen…’ Schrijf je in via de website om de nieuwste verhalen in je mail te ontvangen.