Dag 5 uit een dagboek

Net als mijn buurvrouw lapte ik vandaag de ramen. Ik weet niet of ik dat anders ook vandaag gedaan had. Net als altijd op zaterdag liep ik door het bos, haalde ik bloemen en kookte ik een aantal uren. Er werd vandaag niet hardgelopen door de jongens, wel werd er gevoetbald op het veldje op de hoek. 

We zouden samen eten. Ieder gezin in zijn eigen tuin, op zijn eigen bankje, met een eigen vuurtje. Het verlangen won het niet van de kou. En dus deelden wij het eten uit onze keuken en brachten het via de achtertuin naar onze liefsten. We proostten met een goed glas wijn op 2 meter afstand. We aten dezelfde maaltijd, aan onze eigen tafel, met ons eigen gezin. De kaarsen brandden. 

Vandaag ben ik moe van alle verhalen, speculaties, doemscenario’s. Ook al zoek ik ze niet op, toch hoor ik er delen van. Ik kan er niets mee. Niemand weet exact waar we inzitten. Ik denk aan het liedje van Youp van ‘t Hek: Niemand weet hoe laat het is. ‘Dus leef je leven als het allerlaatste uur.’ Ik vind dat een goed idee.

Net als de andere dagen
denk ik vandaag aan
onze lieve vrienden van Meent
de prachtige bloemenwinkel van Paul
mijn favoriete plek in Haarlem Native
Ed & Melissa van het Beleg van Oegstgeest.
Ik denk aan
al die mensen die nu alleen zijn
en zij die er voor een ander zijn.
Ik sluit ze in mijn hart.

Ik ben blij dat ik deze dagen zo veel schrijf. Het helpt me de verschillende perspectieven te blijven zien, het maakt me nog bewuster en nog meer dankbaar. Het onderhoudt mij. Ik kan het iedereen aanraden. Steeds meer zie ik het belang om mijn woorden van de daken te schreeuwen. Ik ben daar niet de enige in.

Vandaag bekroop mij het gevoel dat ik mijn licht moet dimmen. Dan wordt mij verteld hoe ernstig het is en word ik op mijn verantwoordelijkheid gewezen. Dan zeggen mensen hoe anderen doen. Ik hoef dat niet te horen. De meeste mensen deugen immers. En houden zich net als ik aan wat hen gevraagd wordt. 

Mag je licht schijnen in het donker? Ik denk het wel, ik denk dat het nodig is. Juist nu. Ik schreef er een blog over enkele maanden geleden. Ik las hem vandaag opnieuw. Ik zou hem zo weer kunnen schrijven in de situatie waarin we nu zitten. Vanuit een ander perspectief dat wel. 

Want als ik uitzoom dan vraag ik me af of de wereld niet een beetje overspannen was, wilden we niet allemaal te veel? Willen we überhaupt nog terug naar de situatie van kort geleden, waar mensen massaal ziek worden van verkeerd eten, verkeerde keuzes en te veel stress, waar leraren zo veel op hun bord hebben dat staken de enige mogelijkheid lijkt, waar de zorg overspannen is door regels, waar kinderen huilend in hun bed liggen omdat ze niet in het schoolsysteem passen, waar sensatie verkozen wordt boven liefde, waar de natuur schreeuwt om moord en brand. Ik vraag het mij ten zeerste af. Ik denk dat we er once and for all mee moeten afrekenen. En dat we het vanaf vandaag rigoureus anders moeten doen. Ik denk dat we onze verantwoordelijkheid moeten nemen om naar binnen te gaan en te kijken wat we hier te doen hebben. Daar is nu massaal afstand van genomen. Deze stilte van enkele weken helpt daar wellicht bij. 

Laten we het licht blijven zien.
Laten we zien hoe de lente komt.
Laten we springen als
koeien in de lentewei.
Laten we lachen en dansen.
Laten we het donker
in de ogen kijken en ons afvragen
waar we werkelijk bang voor zijn?

 

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander. Vanaf 17 maart 2020 schrijf ik een dagboek. Omdat we deze dagen geschiedenis schrijven. Dat lees ik dan later graag eens terug, over enkele weken, als alles voorbij is. Als we onze rust gevonden, geschakeld hebben, we geleerd hebben om het anders te doen. Over enkele jaren kijk ik het terug, als we het ons nauwelijks meer kunnen herinneren en tegen elkaar zeggen: ‘weet je nog toen…’ Schrijf je in via de website om de nieuwste verhalen in je mail te ontvangen.