Dag 7 uit een dagboek

Mijn agenda is nagenoeg leeg, de afspraken die erin stonden zijn gecanceld vanwege ziekte. Dat wat er op mijn lijst stond om te doen is vandaag opeens geen prioriteit meer. Prioriteiten waarvan ik vorige maand geen weet had vullen vandaag mijn agenda. Ik bel, ik vergader, ik stem af, ik help bij de lessen van mijn jongste, ik maak plannen voor vandaag en morgen. Dat wat we een maand geleden als ‘zo goed als zeker’ bestempelden is dat nu niet meer. Niemand weet het voor morgen. Het gaat vanaf nu op een andere manier. 

Wat ik wel weet is dat ik mezelf mee neem in alles. Met mijn donker, met mijn licht. En dat ik dat moet koesteren en juist nu voor mezelf moet zorgen. Niet alleen om mijn immuniteit sterk te houden, maar ook mijn hoofd en hart licht te houden. Gelukkig heb ik jaren getraind om dat te doen en is het nagenoeg automatisme geworden. Nu komt het er op aan.

Want ineens
ben ik alle rollen tegelijk.
Zijn er geen grenzen
van plekken.
Is er geen reistijd
om af te koppelen.
Nu is het menens
om in het moment te blijven
en keuzes te maken
die er echt toe doen.
Vandaag voor morgen.
Voor altijd.

Ik lardeer mijn dag met licht, zodat het ook licht blijft. Daar werk ik voor en ik doe dat bewust, omdat het in al mijn rollen belangrijk is. Zo kan ik de positieve kant blijven belichten, afstand blijven nemen, mijn gezond verstand blijven gebruiken, echt blijven kijken en luisteren en er zijn voor een ander. Zo word ik niet meegesleept met de collectieve angst die er ook is.

Zo stond ik vandaag vroeg op
voor een duik in het bos
zat ik in de zon voor de lunch
at ik met aandacht en vol met kleuren
deed ik de ‘I am meditatie’
luisterde ik muziek die mij raakte
ademde ik af en toe tot diep in mijn buik
en zal ik zo samen met mijn jongste
drie dingen noemen waarvoor
ik vandaag dankbaar ben.

De discussie met mijn jongste kon ik zo prima aan. Ik kon zijn – oververhitte -boosheid om niet naar het schoolplein te mogen zo goed begrijpen. Ik kon hem rustig de situatie uitleggen, ik kon zijn woede accepteren en transformeren, waarop hij even later ‘sorry’ zei, ‘ik begrijp jou wel, ik vind het alleen niet leuk’.

Leuk dat is het niet, zeker niet na de persconferentie die ik net hoorde. Veranderen doen we het niet. Voor morgen zal ik dus weer schakelen en andere prioriteiten hebben, dan dat ik vanmiddag had bedacht. Gelukkig neem ik mezelf mee en leef en werk ik met mensen die net als ik in staat zijn mee te bewegen met dat wat er is. De komende tijd zal ik in ieder geval ‘licht-verhogende’ keuzes blijven maken, zodat ik een ander licht kan blijven schijnen, in alle rollen die ik heb. 

 

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander. Vanaf 17 maart 2020 schrijf ik een dagboek. Omdat we deze dagen geschiedenis schrijven. Dat lees ik dan later graag eens terug, over enkele weken, als alles voorbij is. Als we onze rust gevonden, geschakeld hebben, we geleerd hebben om het anders te doen. Over enkele jaren kijk ik het terug, als we het ons nauwelijks meer kunnen herinneren en tegen elkaar zeggen: ‘weet je nog toen…’ Schrijf je in via de website om de nieuwste verhalen in je mail te ontvangen.