Dag 75 uit een dagboek

Na 2 kilometer voelde het als ver. Vaak moet je ergens even doorheen om in the flow te komen. Ben je gewend te lopen en is je lichaam na 3 kilometer nog steeds moe, dan kun je beter stoppen met lopen voor die dag. Vaak is dat niet zo, dan moet je net even dat hobbeltje nemen. Vandaag bijvoorbeeld. We liepen door en dat was goed. Over het pad naar de volgende plas. Ons warme lichaam daarna verkoelend in het meer. Op de fiets weer terug. Op papier hadden we een achtste triathlon gedaan. Daar was het niet om. Het voelde ook niet als prestatie maar als heerlijk onderhoud, in de natuur, samen, in beweging.

Als je energiek wil zijn
en energiek wil blijven
is beweging nodig.
Van het lichaam en
van de geest.
Zo simpel als dat.
Het is een
kwestie van trainen
elke dag
op jouw manier.
Fysiek & mentaal.
Hoe jong of oud
je ook bent.

Thuis bouwden de mannen en ruimde ik de spullen op. De jongens gingen met hun vrienden op pad, op de boot en naar het strand. Wij bleven over. Ik bereidde me mentaal voor op de middag, terwijl we een rondje liepen. Adem in, adem uit. En focuste op dat wat ik te doen heb, zonder de verhalen er om heen.

Ik kan me heel soms wel eens klein voelen. Van binnen en dan merkbaar in mijn houding, terwijl mijn ademhaling verandert. Op een moment dat ik in mijn cellen herinnerd wordt. Vandaag zou een voorbeeld kunnen zijn. Dat is het niet, omdat ik me ervan bewust ben en ik me daarop voorbereid. Stel je voor dat het waar is dat pijn van je voorouders van generaties lang is opgeslagen in jouw cellen. Onbewust, zonder dat je het weet. Gewoon er in geslopen. En geen gebruiksaanwijzing meegekregen.

In de middag zat ik met hoog geleerden in een call. Allemaal mannen, werkzaam in wetenschap. Werkend voor het goede. Hopend op een paradigma shift. Snakkend. Omdat kaders niet kloppen. Omdat je niet alles in een hokje kunt stoppen of omdat het leven geen laboratorium is. De quote van Voltaire werd aangehaald: Twijfel is oncomfortabel, maar zekerheid is absurd’.

Zonder de herinnering van generaties terug luisterde ik naar de verhalen, de bevindingen en de suggesties. Ook hier was volstrekt helder: het is tijd voor iets nieuws, omdat de wereld iets anders nodig heeft. Het is tijd om de juiste vragen, zodat mensen de antwoorden willen weten. De vraag is wie de beslissers zijn en wat zij willen horen. Misschien zijn wij dat allemaal zelf wel. Wij als mens. Geleerd of niet. Met onze verlangen naar verbinding, naar liefde. Het is handig als we ons dat blijven herinneren, door de pijnen heen. Van verhalen, ervaringen. Gewoon opnieuw elke keer.

Als je het anders wil, is het verleidelijk om het een tegenover het ander te zetten. Wees voorzichtig. Het nieuwe is net zo goed een onderdeel van het geheel. Soms alleen nog niet zichtbaar voor de ander, omdat hij de bril niet heeft, omdat hij die dimensie nog niet kent. Het is de kunst de ander mee te nemen en te laten zien dat het goed is en dat het veilig is. Als je altijd dacht dat de wereld plat was, dan geloof je niet in 1 keer wat de nieuwe werkelijkheid is. Omdat je niet beter weet.

Laten we samen blijven leren.
En focussen op wat we wel kunnen doen
Hand in hand.
Vaste antwoorden bestaan namelijk niet.
Het is zo simpel als dat.