Dag 9 uit een dagboek

Het stof is neer gedwaald. Langzaamaan begint de gedachte normaal te worden. Normaal om afstand te houden, om rondom elkaar te bewegen, om niet de controle te hebben. Normaal om online naar school te gaan. Het duurt doorgaans 30, 40 of 100 dagen voordat gedrag ingesleten is. Stapje voor stapje, laagje voor laagje. Ik denk dat het nu een stuk sneller gaat. De vaart zit er in. Voor de wereld.

Het voelt alsof we een nieuwe organisatie neerzetten, zo veel schakelen we en zo veel is er te doen. Met zoveel enthousiasme zijn we aan het werk. Zo veel weten we niet. We zoeken kansen, we denken voortdurend na en communiceren voortdurend om de lijnen kort te houden. We proberen nieuwe dingen uit en zien dat het anders kan, we proberen nieuwe dingen uit en zien dat het lukt. We ontwikkelen in rap tempo door. Non stop.

We dealen met onzekerheid
we dealen met emoties
we doen wat we denken dat goed is
en dat doen we goed.
Klik op de link als je de hele blog wil lezen.

Ik deal met de lijstjes die er zijn, de WIFi die er uit valt. Ik deal met school die steeds belt dat de middelste afwezig is – vanwege die WiFi -. Ik deal met de werkwoorden in voltooid verleden tijd, met de vele geluiden om me heen. Ik zoek een plek die voor elk moment het beste past. Met alles wat er is.

Ik adem
bewust
diep
vaak &
veel.

Zonder gedachten volgde ik het recept van de viskoekjes. Gelukkig had ik zondag al een lijstje gemaakt. We staken de kaarsen aan, we klonken de klankschaal, we aten. Een moment van rust.

Mijn jongste ging naar bed.

Op 9 februari 2020 schreef hij een opdracht voor school over de situatie in Wuhan. Hij leefde zich in een fictieve jongen van zijn leeftijd en schreef een dag uit zijn dagboek. Onderaan de brief schreef hij zijn naam in Chinese karakters, vertaald in Google. Hij werd er door juf dik voor beloond. Dat hij goed is in visualiseren daar was ook hij zich al van bewust. Terwijl we dag doornamen zei hij: ‘Alles uit het dagboek is werkelijkheid geworden. Mijn opa ligt ook in het ziekenhuis met Corona, ik maak me zorgen en ik mag ook niet voetballen in huis.’ 

Wat komt het akelig dichtbij.

Ik zoek mijn eigen plek.
De deuren dicht
muziek aan.
Op de juiste frequentie.
En rust.

 

Barbara Kerstens is programmadirecteur van Voeding Leeft en zet anderen in beweging door een ander licht te brengen. Haar verhalen gaan over innerlijk leiderschap, groei en ontwikkeling, verbinding & relaties. ‘Ik reflecteer op wat ik zie, lees, hoor, voel of ervaar in het moment en in de kern. Ik orden mijn gedachten, laat een ander licht schijnen en dat schrijf ik op ter inspiratie voor een ander. Vanaf 17 maart 2020 schrijf ik een dagboek. Omdat we deze dagen geschiedenis schrijven. Dat lees ik dan later graag eens terug, over enkele weken, als alles voorbij is. Als we onze rust gevonden, geschakeld hebben, we geleerd hebben om het anders te doen. Over enkele jaren kijk ik het terug, als we het ons nauwelijks meer kunnen herinneren en tegen elkaar zeggen: ‘weet je nog toen…’ Schrijf je in via de website om de nieuwste verhalen in je mail te ontvangen.